In dit onderstaande verhaal belicht ik vooral de emotionele kant van mijn leven en welke plek het geloof in God in mijn leven had.

1986-2000

De eerste 14 jaar van mijn leven probeer ik meer samen te vatten dan de laatste jaren. Ik groeide op in een gezin van 7 personen waar ik het middelste kind was. Ik ging zoals elk kind in Nederland naar school, speelde buiten en trok veel op met mijn broers en zussen. Elke zondag gingen we naar de kerk. Dit vond ik niet super leuk ofzo. Ik sliep liever uit. Op mijn 6e verhuisden we van Rotterdam naar Maassluis. In deze omgeving konden we meer buiten spelen en kreeg ik nieuwe vrienden. Ik was geen bijster goede leerling maar ging wel elk jaar over. Er werd een soort kleine afwijking bij me ontdekt die er voor zorgde dat ik niet zo goed kon communiceren met anderen. Dit leverde verder niet echt veel problemen op.

Na groep 8 ging ik naar een VBO/MAVO klas. Dit jaar doorliep ik goed maar deed ik het qua prestaties niet zo goed met het gevolg dat ik naar de 2e klas van het VBO moest. Ik kwam in een nieuwe klas met allemaal nieuwe leerlingen die niet echt gemotiveerd waren voor school. Ik kwam in de klas met het verhaal dat ik naar de MAVO wilde omdat ik VBO voor domme mensen vond. Het drong niet tot me door dat zo'n opmerking in het verkeerde keelgat zou schieten bij mijn klasgenoten. Ik werd al gauw de pispaal en maakte me niet geliefder door vaker uitspraken te doen die totaal verkeerd over kwamen bij leerlingen en leraren. Ik nam veel dingen letterlijk, begreep mensen vaak niet en mensen begrepen mij niet. Dit liep steeds meer uit de hand waardoor ze me na het 2e jaar te kennen gaven dat ik een andere school mocht opzoeken. Ik ging naar school in Vlaardingen. Ik was super onzeker omdat ik wéér in een nieuwe klas zou komen. De éérste dag spijbelde ik gelijk omdat ik het eng vond. Op deze school liep het uit de hand. Ik werd vaak uit de les gestuurd, spijbelde veel en was bij meerdere leraren niet meer welkom in de les. Dat vond ik niet erg, want dan kon ik eerder naar huis om Fifa te spelen. Door alle slechte communactie met mensen waardoor ik vaak voor paal stond vond ik mijn heil achter de computer in het spelen van Fifa (En oh, wat was ik goed :P).

Ik werd ook agressiever.. Het was erg frustrerend voor me dat ik mensen gewoon niet begreep en dat mensen mij niet begrepen. Zelfs de mensen die het meest van me hielden begrepen me niet altijd. Dit leidde tot veel frustratie en agressie die steeds meer toenam. Ik heb een korte tijd gedacht aan zelfmoord. Maar ik zou het denk ik niet durven. Maar ik kwam wel tot een punt dat ik het leven echt niet meer leuk vond..

2001

Ondertussen was ik verliefd geworden op een jonge dame die christen was. Ik vond het christelijk geloof maar niks. Al die stomme regels en het vroeg uit bed komen op zondag.. Bah.. Ik had een hekel aan de kerk. In die tijd dat ik wel eens dacht aan zelfmoord dacht ik wel eens: Ik kan dat niet maken, want ik vind die jonge dame leuk.. Zij leek zo blij en gelukkig. Vanwege haar wilde ik de bijbel beter kennen. Omdat ik super onzeker was wilde ik toch nog over iets kunnen praten met haar. Dus ik ging de bijbel lezen. Ik zag haar elke éérste zondagavond van de maand, had het dan de hele zondag over haar en als ik haar dan s'avonds bij een jeugdkerk (Baan7) zag dan was ik blij maar durfde ik niet op haar af te stappen. Maanden gingen voorbij en ik bleef zo nu en dan lezen in de bijbel. Hoe meer ik las des te sterker het idee kwam: 'Wauw.. Als het waar is wat hier in staat.. Dat zou gaaf zijn!'

2002

In 2002 ging ik met mijn broer en een vriend naar haar verjaardag en daar hoorde ik iemand over een bijbelschool. Ik dacht: Wow! Gewoon een jaar lang over God leren. Dat lijkt me interessant! Die gedachte om zo'n school te doen bleef maar hangen. Ik was nog steeds super onzeker, begon te geloven dat wat de bijbel zei waar is en merkte dat het me goed deed. Ik werd er rustig van in mijn gedachten. Ik begon toen ook meer te bidden.

2003

Dit jaar was hèt jaar van de bekering! Ik wist nog dat ik in januari al wist dat ik na het behalen van mijn diploma die bijbelschool wilde doen, maar ik durfde het niet te zeggen tegen mijn mentor omdat hij zoiets van mij totaal niet zou verwachten en omdat ik bang was dat mijn klasgenoten me uit zouden lachen. Dus ik zei dan maar dat ik nog niet wist wat voor vervolg opleiding ik ging doen.. Ik bleef bijbel lezen en was tot een punt gekomen waarop ik besloot: Ik wil God beter leren kennen.. En zo'n bijbelschool leek me het meest voor de hand liggende. De kerk vond ik saai en in mijn omgeving schaamde ik me er voor dat ik begon te geloven.

In mei ging ik naar SoulSurvivor. Een christelijk festival waar je 5 dagen met 3000 jongeren samen zingt, preken luistert, met elkaar optrekt en een hoop lol maakt. Deze 5 dagen ervaarde ik de liefde van God op een manier zoals ik dat nog nooit had ervaren.. Ik ervaarde het als een soort warme vrede die door mn lichaam ging (Ik weet het niet anders te omschrijven). Ik moest eigenlijk hard huilen, maar durfde het niet omdat ik me er voor schaamde.. Op dit festival werd ik ook genezen van een zenuw in mijn nek die niet helemaal goed zat waardoor ik mijn nek niet goed kon bewegen zonder pijn te hebben. Een maand later ging ik naar Opwekking.. Een ander christelijk festival. In de jeugddienst ervaarde ik weer die warme liefde. Ik besefte dat God me van al mijn fouten had vergeven.. Ik heb me daar toch lopen huilen joh.. Ik was toen 16.

De vakantie was al begonnen voor me en ik speelde nog steeds veel Fifa. Ook las ik nog steeds zo nu en dan in bijbel. Dit was een tijd waarin ik ontdekte dat ik best goed kan leren en dingen makkelijk onthoud.

2003-2004

Het bijbelschooljaar begon in september. Ik vond het best spannend. Wéér een nieuwe groep mensen. Zouden ze me begrijpen? Zou ik weer raar overkomen? Zouden ze me hier wel accepteren? Ik was de eerste dagen best gespannen. Ik wilde me voordoen als een superchristen met veel bijbelkennis in de hoop aanvaard en aardig gevonden te worden. Ik ging op mijn tenen lopen in de hoop er bij te horen. Toen ik de stoere en grappige jongens zag die met elkaar optrokken dacht ik: Ze mogen me vast niet.. Ik ben niet goed genoeg.. Ik had het best naar mijn zin op deze school. De eerste maanden zag ik deze school als een relaxed tussenjaar waarin ik op z'n gemakje God wat beter zou gaan leren kennen. Ik zat in een veilige omgeving met allemaal christenen die me niet in de weg zaten. Ik liep met veel vragen over het geloof en snapte veel dingen niet. Hier worstelde ik me het éérste jaar doorheen.

2004-2005

Ik besloot om een 2e jaar te gaan doen, maar dan met de intentie om alles op alles te zetten om God beter te leren kennen. In de loop van maanden kwamen er een aantal leraren die het een en ander uitlegden uit de bijbel.. De een zei dat een christen elke dag een uur moet bidden. De ander zei dat je minimaal 3 hoofdstukken per dag uit de bijbel moet lezen. Weer een ander zei dat je elke dag eerder moet opstaan om 'God te zoeken'. De een zei dit, de ander zei dat.. Omdat ik net anderhalf jaar geloofde accepteerde ik alles wat er gezegd werd.. Ik begon steeds meer mijn best te doen om door God geaccepteerd te worden. Ik had het idee dat als God me zou willen kunnen accepteren dat ik eerst perfect voor Hem moest leven. Dus ik ging meer bijbellezen, vroeger mijn bed uit om te bidden, nóg meer lezen.. En wat was het gevolg? Ik voelde me steeds ellendiger. Ik was op een gegeven moment zo ongelukkig en gefrustreerd. Ik had het idee dat God teleurgesteld in me was omdat ik de voor mezelf gestelde doelen niet haalde. En als ik ze wel haalde baalde ik er van dat ik geen vrede ervaarde die ik éérste ervaarde. Ik stelde een diagnose vast en kwam tot de volgende conclusie: 'Ik doe niet hard genoeg mijn best als christen. Ik moet meer lezen, meer bidden, meer andere mensen vertellen over Jezus.'' (Waarom eigenlijk? Om ook zo ongelukkig te worden als ik?). Ik dacht gewoon dat dat hoorde als christen.. Ik ging altijd met tegenzin de straat op om mensen over Jezus te vertellen. Ik scheet in mijn broek, maar ik dacht dat God het van me verwachtte.

Op een gegeven moment sliep ik 4 uur per nacht. De rest van de nacht was ik aan het bijbel lezen en bidden. En omdat ik niet moe was overdag dacht ik dat God me de kracht gaf.. Het zou zo kunnen zijn.. Ik weet het niet.. In die nachten heb ik gezongen, gedanst, gehuild, gesmeekt, ben ik boos geweest, heb ik me overgegeven, heb ik gelachen, gedankt.. Het was een bizarre tijd.. Ik was eigenlijk gigantisch in de war en wilde het geloof begrijpen. Dus dacht ik: Als ik maar lees, lees en lees moet het vanzelf duidelijker worden.. Toen gebeurde er iets moois in mijn leven.. Ik hoorde een preek over de genade van God! Wow! Wat was dat? Genade van God? Ik moest toch presteren voor God om geaccepteerd en gezegend te worden door God? Die preek zei precies het tegenovergestelde.. Die preek heb ik 10x geluisterd in de maanden daarop. Ik werd er best relaxed en blij van!

De preek ging er over dat het niet gaat om wat wij voor God doen, maar dat het gaat om wat Jezus voor ons heeft gedaan. Vroeger leefden we onder de wet en moesten we ons best doen om door God gezegend te worden. Nu leven we niet meer onder de wet maar onder de genade van God. Het is nu niet meer dat we eerst ons best doen, en dat God ons zegent, maar dat God ons alles heeft gegeven plus vergeving, kwijtschelding van onze zonden en schuld en een leven in relatie met God. En als we dat beseffen gaan we automatisch meer van God houden met het gevolg dat we goed willen leven.. Niet omdat het moet, maar omdat we het willen.

Ik begon opnieuw meer liefde en vrede in mijn leven te ervaren. Ik was ondertussen verliefd geworden op een jonge dame daar en dacht dat God zei dat we verkering zouden krijgen in de zomer. Na de bijbelschool ging ik 6 weken naar Australië met mijn zus. Lekker backpacken en naar een grote kerk in Sydney. De Hillsong Church. Wat was dat een gave tijd! Ik was zo relaxed geworden met God! Ik bad voor alles, dankte voor vanalles.. In die 2 jaar was ik trouwens flink veranderd! Niet meer zo onzeker over mezelf. Ik communiceerde beter, begon van mensen te houden die ik eerst haatte en durfde weer in Rotterdam rond te lopen. Dat vond ik eerst zo eng. Ik hoorde in Australië ook dat de jonge dame in kwestie mij ook leuk vond. Ná mijn tijd in Australië kregen we verkering.. Dus ff wat dingen op een rijtje: Ik was erg relaxed geworden, dacht Gods stem te verstaan omdat ik dacht dat Hij zei dat ik verkering zou krijgen in de zomer en dat ook kreeg, na de preken in Australië was ik helemaal blij. Mijn vertrouwen leek stevig te zijn gebaseerd op wat God zei en verder ging het allemaal voorspoedig in mijn leven. Om eerlijk te zijn dacht ik dat ik er was. Ik had alles voor elkaar en zou nu een mooi christelijk leven leven en alleen nog maar mooie dingen meemaken.

2005-2006

Maar het liep iets anders.. Na 1,5 maand ging mijn relatie uit.. Ik was één grote hoop ellende.. Maanden lang was ('deed' is een beter woord) ik zielig, twijfelde ik aan Gods trouw. Ik dacht: 'Hij had toch gezegd dat we een relatie zouden krijgen? Had God me niet kunnen waarschuwen? Hier was ik al bang voor. Is God wel zoals ik denk als Hij is? Als God niet trouw is, waar moet ik dan naartoe?' Ik had een krantenwijk en luisterde elke dag mooie preken over Gods trouw.. Maar toch snapte ik veel dingen niet.. Ik dacht zelfs weer een keer: 'Wat zou het uit maken als ik nu met mn fiets onder die aankomende tractor rijd?'. Nou dat deed ik. Ik belande toen in het ziekenhuis met 26 botbreuken.. Nee hoor.. Ik deed dat niet.. Ik voelde me zielig, verraden door God, at super slecht en had al het plezier in het leven verloren. Vroeger had ik woede aanvallen waarin het zwart voor mijn ogen kon worden en ik met dingen (borden, telefoons, nog meer borden, electrische eierkoker) begon te smijten. In deze tijd (december 2005) dacht ik: Die bijbelschool heeft niks geholpen.. Volgens mij ben ik 2 jaar een ander persoon geweest die ik zelf niet ben en was het gewoon nep.. Ik ruimde een keer de vaatwasser uit en was zo gefrustreerd over het leven dat ik alle glazen kapot wilde gooien, naar mijn bed wilde rennen, de deur van mijn kamer opslot wilde doen en in slaap zou vallen in de hoop nooit meer wakker te worden. Het was een rottijd. Ik had slapeloze nachten, vond mezelf erg zielig. Elke dag schreef ik in mn dagboek (dat ik toen had) over hoe moeilijk ik de dag weer doorgekomen was. Nu kan ik er om lachen haha.. Als ik nu in die situatie zat zoals ik nu ben dan zou ik onder een traantje kunnen lachen en zeggen: Jongen.. Je komt er wel uit! Blijf op God vertrouwen! Maargoed.. Toen was het anders..

Een half jaar later kon ik weer een beetje blij zijn.. Door heel dit gebeuren ging mijn eerste schooljaar (Grafisch Lyceum Rotterdam - Allround DTP) super slecht. Ik spijbelde veel en had veel onvoldoendes. Maar toch mocht ik over gaan. In deze zomer ging ik naar Amerika en Hawaii! Dat was een super tijd! We zaten 8 uur per dag in de bus, en bijna het enige wat ik deed was preken luisteren van Andrew Wommack en bijbel lezen. Andrew Wommack is een preker die mensen soort van een schop onder de kont geeft. Als iemand het moeilijk heeft zegt hij niet: 'Oh.. Wat erg joh.. Ik zal voor je bidden hoor.' Hij zegt eerder: 'Verheug jezelf in God! Hij doet alles medewerken ten goede! In vergelekenheid met de eeuwigheid in Gods aanwezigheid is het maar een klein iets waar je mee dealt. Pull your thumb out of your mouth and grow up.' Ik had gewoon een harde schop onder mijn kont nodig en moest horen dat ik me niet meer moest laten leiden door mijn emoties maar Gods beloften maar eens moest gaan bestuderen.

2006-2007

Ik kwam bemoedigd terug van vakantie en ging vol goede moed het nieuwe seizoen in. Ik had weer aardig wat contact met die jonge dame waar ik nog steeds verliefd op was. Als het soms niet goed met haar ging deed dat me pijn en kon ik me dagen ellendig voelen. Ik dacht dan: 'Wat moet ik hier mee?' Ik wil haar helpen, maar haar ook niet irriteren door te dichtbij te komen. Toch wist ik er aardig mee te handelen. Ik leerde om in deze dingen op God te vertrouwen. Op school ging het niet super veel beter. Ik vond het maken van websites super gaaf! Mijn interesse daarin werd steeds groter. Ik kwam op een stage waar ik met een aantal gasten op kantoor zat die al gauw zagen dat ik in God geloofde. Ze kwamen met zoveel vragen waar ik niet altijd antwoord op wist. Dit moedigde me aan om God beter te leren kennen en zo nu en dan bijbel te lezen. Niet omdat ik verwachtte dat het moest van God, maar omdat ik dat zelf wilde. Dit waren leerzame tijden voor me.

Ik ging steeds positiever in het leven staan! Ik was nog steeds super verliefd op de dame in kwestie maar zei dan: Heer, ik weet niet waar dit naartoe gaat, maar U zorgt voor mij! U bent trouw! Dank U dat U voor mij zorgt! Ik leg de situatie in Uw hand. In mei 2007 ging ik naar hetzelfde SoulSurvivor waar zij ook was en werd ik nog smoorder. Zij werd ook verliefd op mij en we kregen weer verkering. Nou.. Ik zweefde 20 cm boven de grond.. Ik was zo blij en dankbaar! 2 maanden later.. Ging het weer uit.. Ik snapte er helemaal niets van. Ik probeerde een aantal dingen op te lossen waardoor ik de situatie 10x zo erg maakte. Ik voelde me echt super rot onder de situatie. Ze liet me weten dat het beter was om helemaal géén contact meer te hebben. Oef.. Dat deed veel pijn. Maar toch was het anders dan de éérste keer.. Deze keer zei ik keer op keer onder tranen: Heer.. Mijn leven is in Uw hand! U heeft een mooie toekomst voor mij.. En voor haar..

2007-2008

Ik heb het er toch nog een half jaar moeilijk mee gehad. In die tijd werd ik goed opgevangen door mijn vrienden! Wauw! Vrienden hebben is zo geweldig! Ik vierde samen met een vriend en een groep oud en nieuw en toen het 2008 was heb ik gejuicht als niemand anders! Voor mij was dit een moment om 2007 achter me te laten en te richten op de toekomst! Ondertussen had ik een giga achterstand opgelopen op school en leek het erop dat ik het niet ging halen. Er was geen mogelijkheid om te blijven zitten, dus ik zou 3 jaar weggooien als ik niet zou slagen. Ik liep ondertussen ook stage op een middelbare school. Ik was daar beland omdat ik te laks was zelf een stageplek te zoeken. Ik ging in op de uitnodiging in omdat ik niks anders wist. Ik dacht nog: Wat moet ik nou weer op een school? De stage daar was erg leuk! Na 2 maanden vroegen ze zelfs of ik het zag zitten om er te blijven werken na mijn stage. Daar ging ik over nadenken. Ik werkte keihard aan mijn school opleiding! Elke keer als ik dacht: Ik ga het niet halen dacht ik: 'Fer, één module per keer.. Daar mag je je op richten..'. Ik moest nog 30 modules inhalen. Elke module had een eindopdracht waar je toch gauw 3-6 uur mee bezig was. Nee, ik overdrijf niet.. Ik heb gewerkt, gewerkt en gewerkt.. Wat was ik trots op mezelf :). En trouwens.. Mijn contact en communicatie met mensen is helemaal hersteld! Gaaf hè! Ik ben zeker van mezelf geworden, vind het belangrijker wat God van me vindt dan wat mensen van me denken. En God vind mij mooi, gaaf, houdt onvoorwaardelijk van me en accepteert me! Dat is goed voor mijn zelfvertrouwen! Aan het eind van het schooljaar kreeg ik mijn diploma! Ik was geslaagd met 98% voldoende!

Die zomer ging ik naar een kinderkamp om de zang te leiden en daar kwam ik diezelfde jonge dame weer tegen.. En deze keer kwam mijn grootste angst uit.. Ik werd verliefd op haar, en zij werd verliefd op iemand anders op dat kamp.. Ik heb die week bijna niks gegeten en 6 liter gehuild.. Ik ging bijna elke avond of vrij moment naar het weiland of het strand met mn gitaar en aanbad God dan onder tranen.. Ik zong en bad dan over Gods trouw, goedheid en liefde.. Ik deed dat net zo lang totdat ik een lach op mijn gezicht had.. Dan ging ik weer terug naar het kamp en was de volgende dag gewoon weer erg zwaar.. Het voordeel was dat toen ik van het kamp wegreed ik het van me af kon zetten. Waarom heb ik het zoveel over haar? Om eerlijk te zijn heb ik echt jaren veel aan haar gedacht.. Ik was gewoon super verliefd.. Ik vertel deze dingen omdat deze situaties me zoveel geholpen hebben om de persoon te worden die ik nu ben! Het heeft mijn karakter sterker gemaakt en ik heb er van geleerd om niet naar de omstandigheden te kijken in het leven, maar naar Gods beloften!

2008-2009

Daarna had ik lekkere maanden! Ik werkte nu vast op Het College Vos en genoot volop van mijn leven! Ik childe veel met vrienden, had het naar mijn zin in de kerk, was ondertussen ook alweer 2,5 jaar tienerleider, had veel vrije tijd, was blij met God en leerde steeds meer over Hem! Ondertussen waren er 4 gebieden in mijn leven waarin ik me had ontwikkeld. Muziek maken/zingen, websites maken, video's maken en spreken voor groepen. In deze 4 dingen kon ik lekker mijn ei kwijt. Websites en video's maken deed ik op en buiten mijn werk. Zingen deed ik heel de dag wel en spreken voor groepen deed ik bij de tieners. Dit ging steeds beter en begon ik steeds leuker te vinden! Mijn video hobby liep zodanig uit de hand dat ik in maart 2009 een Canon XH A1 videocamera kocht. Ondertussen had ik ook het Adobe CS4 pakket en een nieuwe computer gekocht. Nu had ik alle middelen om video's en website te gaan maken. Ik maakte het mezelf steeds weer veel te druk waar ik niet toe kwam aan waar ik eigenlijk aan toe wilde komen. En dat was bijbel lezen. Altijd als ik dat weer doe denk ik: Wow, waarom doe ik dit niet vaker? Sinds begin 2009 wilde ik al stoppen met opdrachten buiten mijn werk, maar door te weinig lef om 'nee' te verkopen en de stapel werk die er nog lag lukte het maar niet. Eindelijk had ik in juli 2009 alles klaar wat klaar moest zijn! Ik ging met mijn broertje naar India en had een goede tijd daar! Al een aantal jaar wilde ik nou eens een écht arm land bezoeken. De video's die ik van dit avontuur heb gemaakt staan op deze website en Youtube.

2009-2010

Ik kwam terug uit India en moest de India promotie video nog afmaken. Ondertussen dacht ik: Ik heb zoveel vrije tijd. Ik kan hem en haar wel helpen met dit en dan.. En ja hoor.. Ik kreeg het weer druk.. En als het werk dan weg was kwam er een probleem naar boven met een website die ik ooit gemaakt had.. Ik kwam nog steeds niet toe aan waar ik aan toe wilde komen.. Dit zeg ik nu wel maar is niet helemaal waar.. Ik las de laatste maanden van 2009 super veel bijbel maar had ook erg veel anderen dingen aan mijn hoofd. Maar het liefst had ik 100% vrije tijd buiten mijn werk om me te richten op het lezen van bijbel en het maken van video's. Toch merkte ik dat het lezen van de bijbel me wéér veranderde! Als ik bijbel lees merk ik dat het me automatisch verandert.. Ik word minder egoistisch, ga meer om mensen geven en merk dat mijn denkwereld relaxter wordt.

Op dit moment is het 1 januari 2010 en heb ik de afgelopen weken géén opdrachten buiten school gehad. Ik lees veel bijbel en wil de dingen die ik leer over brengen op anderen. Vandaar deze website dus. Ben ik perfect? Nou ehm.. Opzich.. Nee.. Ik ben totaal niet perfect.. Ik schiet nog steeds tekort.. Ik ben ook een mens met gebreken.. Ook al ben ik niet perfect en schiet ik tekort, ik wil mensen op een weg met God wijzen.. Door me te verdiepen in wie God is zijn niet alle moeilijkheden uit mijn leven gegaan, maar leer ik wel steeds meer om op Hem te vertrouwen en Zijn liefde te accepteren! Daardoor sta ik sterker in het leven en ga ik dankzij die liefde ook meer om anderen geven. Kan ik het geloof verklaren? Nee.. Ik snap er soms geen hout van.. Voor de een is het dwaasheid, voor de ander de grootste nonsense, maar voor wie het aanneemt met heel zijn/haar hart is het de mooiste houvast in dit bestaan. Zo ervaar ik en vele anderen het. Wat ik weet is dat Jezus in Matteus 7:7 zegt: Wie zoekt die vindt.. Ik weet niet of Hij rechtstreeks doelt op wie Hem zoekt, maar ik weet wel dat als je God gaat zoeken dat je Hem zal vinden. En met alle middelen die ik heb hoop ik je te kunnen helpen om God te vinden.